Θα γίνεις μπαμπάς; 12 οδηγίες για τον τοκετό και μετά

Εκείνη θα γίνει μαμά, εσύ μπαμπάς και το μωράκι όπου να᾽ναι θα βρίσκεται στην αγκαλιά σας…  Είστε και οι δυο πιο ενθουσιασμένοι από ποτέ! Αλλά και αγχωμένοι αν όλα θα πάνε καλά, ιδιαίτερα εάν είναι η πρώτη φορά.

Τη χρονική αυτή περίοδο, όλοι φαίνεται να πέφτουν πάνω στη μέλλουσα μαμά και οι διαθέσιμες για εκείνη πληροφορίες και συμβουλές χιλιάδες . Όμως υπάρχει και ένας αφανής ήρωας που ονομάζεται “μπαμπάς”. Να μην πούμε κάτι και σε αυτόν;

Μπαμπάς στον τοκετό
  1. Όσες φορές και αν χρειαστεί να την καθυσηχάσεις κάντο.
  2. Να ξέρεις πως πιο πολύ χρειάζεται να “είσαι εκεί” από το να ”κάνεις πράγματα”.
  3. Μην αναφέρεις πράγματα ακόμα και αν σου κάνουν εντύπωση, όπως πχ περίεργους θορύβους προερχόμενους από το έντερο.
  4. Μην μετράς το χρόνο που διαρκεί ο τοκετός. Και αν το μετράς, μην της το πεις. Ας διαρκέσει όσο χρειάζεται, η φύση ξέρει.
  5. Αγκάλιασε την και πες της πόσο όμορφη δείχνει, ακόμα και αν είναι αναμαλλιασμένη.
  6. Μην απαντάς τηλέφωνα, email κλπ. Είναι εκνευριστικό. Απόλαυσε τη μαγεία του τοκετού και άσε τη τεχνολογία για αργότερα.
Μπαμπάς στο σπίτι
  1. Πες της πόσο δυνατή είναι και πόσο όμορφη δείχνει. Μην την «ξεχάσεις», ενθουσιασμένος από το υπέροχο μωράκι σας.
  2. Να είσαι παρόν στους θηλασμούς της μετά τον τοκετό και να ακούς προσεχτικά και εσύ τις οδηγίες της συμβούλου γαλουχίας. Αυτό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για μετά, όταν θα είστε μόνοι σας.
  3. Πάρε τις 3+1 σημαντικές φωτογραφίες: α) Μαμά με μωράκι, β) μαμά, μπαμπάς και μωράκι και γ) παππούδες με μαμά, μπαμπά και μωράκι. Και τον πρώτο θηλασμό. Τύπωσε τες 2 φορές και βάλε τη μία τετράδα στο κουτί των υπέροχων αναμνήσεων.
  4. Ειδοποίησε τους “δικούς” σας, αλλά ζήτα από κάποιον άλλο να ειδοποιήσει τους υπόλοιπους για τη χαρά σας. Είναι πιο σημαντικό να είσαι με το μωράκι και τη σύζυγο σου από το να είσαι διαρκώς στο τηλέφωνο.
  5. Καθορίστε μαζί τις επισκέψεις από φίλους και συγγενείς. Μπορεί να είναι κουρασμένη και να θέλει να περάσει το πρώτο 24ωρο αποκλειστικά με το μωράκι σας. Κατάλαβε την
  6. Είσαι πλέον μπαμπάς, ζήσε λοιπόν την εμπειρία αυτή σε όλο της το μεγαλείο. Άκου με προσοχή και μάθε από κάθε ειδικό αυτά που θα σου πει για το μωρό σας και τη φροντίδα του όταν με το καλό επιστρέψετε σπίτι σας. Για το μπανάκι του, τη φροντίδα του αφαλού, τον ύπνο….

Είμαστε σίγουροι πως θα τα καταφέρεις!!!

Θα γίνεις μπαμπάς; 12 οδηγίες για τον τοκετό και μετά
διαβάστε περισσότερα

Πατέρα, πατερούλη, μπαμπά….

Αναλογιζόμενη πόσο μελάνι έχει ξοδευτεί για να γραφτούν άρθρα, βιβλία και ημερολόγια, που αφορούν αποκλειστικά και μόνον τις μαμάδες και το ιερό λειτούργημα τους, τους προβληματισμούς, τις σκέψεις και τις ανησυχίες τους, αισθάνομαι πως η πλάστιγγα έχει γείρει ανισότιμα υπέρ μας κι έχει αφήσει τους έρημους πατεράδες, ολίγον τι ριγμένους.

Εντάξει, κάθε περιοδικό, βιβλίο και σάιτ που σέβεται τον εαυτό του, θα αφιερώσει και λίγο χρόνο στους αφανείς συμμάχους της μαμάς, κάτι σαν την καραμελίτσα που δίνουμε στα παιδιά για να μη μυξοκλαίνε, αλλά και πάλι, συγκριτικά, οι μπαμπάδες θα αργήσουν πολύ ακόμα να δρέψουν τις δάφνες που τους αναλογούν, πόσο μάλλον να αναγνωριστούν ισότιμα στο βάθρο με τις μαμάδες.

Δεν ξέρω, πάντως εγώ έτσι αισθάνομαι. Ότι στην προσπάθεια μας να αναδείξουμε την μητρότητα και να της δώσουμε το χώρο που της αξίζει και της αναλογεί, αφήσαμε παραπονεμένους στην άκρη τους αρκετά καλούς πατεράδες, που δίχως αυτούς, ας το παραδεχτούμε, δε θα ήμασταν κι εμείς αρκετά καλές μητέρες. Το ‘αρκετά’ χρησιμοποιείται, γιατί ουσιαστικά είναι ουτοπία να πιστέψουμε ότι μπορούμε να είμαστε τέλειοι γονείς· μακριά από εμάς τέτοιου είδους προβληματικές απαιτήσεις και προσδοκίες.

Για να βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους: οι μαμάδες δε διεκδικούν αποκλειστικά τον τίτλο της ταλαιπωρημένης, κουρασμένης, ορμονικά εξουθενωμένης ύπαρξης.

Ήδη απ’ τον καιρό της εγκυμοσύνης μας, όλοι στέκονταν σούζα στις επιθυμίες μας και συγχωρούσαν αβλεπεί τις παραξενιές μας. Γιατί εμείς ήμασταν εκείνες που βιώναμε, κυριολεκτικά, στο πετσί μας την εμπειρία, εμείς που ταλανιζόμασταν απ’ τις άτιμες ορμόνες που έστηναν πάρτι στο κορμί μας, εμείς που δυσκολευόμασταν τα βράδια να κοιμηθούμε, εμείς που ξεφυσούσαμε να ανεβούμε σκάλες και ανηφόρες, εμείς που δε μας καταλάβαινε κανένας, εμείς που καρπωνόμασταν την θεία ικανότητα της δημιουργίας ζωής, εμείς, εμείς και πάλι Εμείς!

Εμείς, που ίσως πιστέψαμε ότι βρισκόμαστε στην προνομιακή θέση να φέρνουμε ζωές στον κόσμο, που όντως βρισκόμαστε, αλλά ακόμα και χωρίς τη βοήθεια εκείνων! Που ίσως τους παραγκωνίσαμε για λίγο, αφού εμείς χρειαζόμασταν την προσοχή, εμείς κουβαλούσαμε, σαν μοναχικοί οδοιπόροι, τον καρπό της κοιλίας μας, εμείς είχαμε επιτακτική ανάγκη από την προστασία και τη στοργή τους.

Ναι. Η φύση όντως μας προίκισε με κάτι ξεχωριστό, αποκλείοντας ουσιαστικά τους άνδρες από τη βιωματική συμμετοχή στη διαδικασία, αυτό όμως δε σημαίνει πως η περίοδος της εγκυμοσύνης μας δεν ήταν και για εκείνους μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εμπειρία. Όσο και αν πάσχιζαν να φανούν στα μάτια μας ψύχραιμοι και δυνατοί, βίωναν κι εκείνοι με τη σειρά τους, τους τρομερούς φόβους, τα άγχη και τις αγωνίες της νέας μας πραγματικότητας.

Συν, ότι μοιράζονταν την ίδια στέγη με μια έγκυο γυναίκα, που, μεταξύ μας, ξέρουμε από πρώτο χέρι τι κατόρθωμα μεγάλο είναι. Γιατί μια έγκυος γυναίκα δεν είναι, σχεδόν ποτέ, μια απλή, συγκαταβατική γυναίκα, ούτε βέβαια η γυναίκα που ήξερες και αγάπησες κάποτε.

Περνώντας, λοιπόν, κι εκείνοι τις συμπληγάδες της εγκυμοσύνης παρέα μας, με τους δικούς τους χρόνους φυσικά και φιλτράροντας τα πράγματα, αναγκαστικά, διαφορετικά, ήρθαν αντιμέτωποι με τις παραξενιές, τα νεύρα, τα κλάματα και τις περίεργες διαθέσεις μας, χωρίς στην ουσία να μπορούν να διεκδικήσουν και για τους εαυτούς τους, τις ‘ελαφρύνσεις’ και την κατανόηση από τον περίγυρο, της ευαίσθητης φάσης που βίωναν και οι ίδιοι.

Συν, ότι παρέμειναν κομπάρσοι στο σημαντικότερο έργο της ζωής τους, όπου η λαμπερή, απόλυτη, ακαταμάχητη πρωταγωνίστρια υπήρξαμε εμείς. Με λίγα λόγια, κανείς δεν τους έδινε εκείνο το διάστημα και πολύ σημασία· τα φώτα όλα ήταν στραμμένα επάνω μας. Πώς άραγε αισθάνονταν γι’ αυτό; Αναρωτηθήκαμε ποτέ; Όχι.

Και φτάνουμε στην μέρα που έγινε το θαύμα. Ήρθε στον κόσμο το μωρό μας και για μια ακόμα φορά μονοπωλήσαμε, μαζί με εκείνο, το ενδιαφέρον όλων. Στην άκρη, καταϊδρωμένος και πάλι τελευταίος ο νέος μπαμπάς. Άλλωστε τώρα, όπως και πριν, προτεραιότητα έχει η μαμά. Γιατί πάλι οι ορμόνες της θα τα βάλουν μαζί της, πάλι έχει να περάσει μόνη της τα δύσκολα, πάλι εκείνη είναι που χρειάζεται κατανόηση και φροντίδα, άλλωστε ο μπαμπάς άντρας είναι, αλλοίμονο, δεν έχει ανάγκη από τέτοια. Θα τη βρει και μόνος του την άκρη.

Και έρχονται τώρα οι πρώτες μέρες με το νεογέννητο στο σπίτι μας, για να εκτοπίσουν πανηγυρικά κι οριστικά τον μπαμπά-εισβολέα, απ’ την στενή, ισχυρή σχέση που αρχίζουμε να χτίζουμε, λιθαράκι λιθαράκι, με το βρέφος μας, παίρνοντας βέβαια σημαντικό προβάδισμα απ’ τον δεύτερο, λόγω θηλασμού και μυρωδιάς, που αναγνωρίζει σε μας το μωρό μας. Κι εδώ, το φυσικό μας πλεονέκτημα είναι ακαταμάχητο, οπότε με τί όπλα να τα βάλει ο δύσμοιρος πατέρας μαζί μας.

Ακόμα κι αν εκείνος ξενυχτήσει, υποφέρει, κατακουραστεί, σε καμία περίπτωση δεν καταδεχόμαστε να συγκρίνουμε τη θέση μας με τη δική του. Εμείς είμαστε πάντα, μακράν οι ταλαιπωρημένες.

Ο χρόνος, βέβαια, θα κυλήσει και, ευτυχώς, θα λειτουργήσει υπέρ τους. Σταδιακά θα μπουν κι εκείνοι στο παιχνίδι, εμείς θα χαλαρώσουμε λιγάκι, αυτοί θα ξεκινήσουν να συμμετέχουν στις ευχάριστες και μη διαδικασίες, η στρόφιγγα της πατρότητας θα ανοίξει, στην αρχή δειλά και μουδιασμένα, έπειτα ορμητικά, σαν ποτάμι που δε μοιάζει πια να στερεύει.

Θα σταθούν κι εκείνοι έκθαμβοι μπρος στο μεγαλείο της ζωή τους και θα συνειδητοποιήσουν πως το πατρικό τους ένστικτο ενεργοποιείται αυτόματα και σταδιακά κι όλα εκείνα που φοβόντουσαν μέχρι θανάτου, γίνονται πια αβίαστα και φυσικά. Ακριβώς δηλαδή, όπως και σε εμάς.   Αν συμφωνήσουμε πως υπάρχει τελικά αυτό το ένστικτο στις μητέρες, άλλο τόσο υπάρχει και στους πατέρες.

Συχνά μου αρέσει να σκέφτομαι τους πιγκουίνους ή τα ‘αλογάκια της θάλασσας’, τους γνωστούς σε όλους μας ιππόκαμπους. Και στις δυο περιπτώσεις, το λεγόμενο ‘πατρικό ένστικτο’, λειτουργεί περίφημα και είναι πολύ ισχυρό. Οι μεν αρσενικοί ιππόκαμποι, αποτελούν τα μοναδικά πλάσματα στη γη που κυοφορούν και γεννούν τα παιδιά τους, οι δε πιγκουίνοι, αναλαμβάνουν την ευθύνη να κλωσήσουν το αυγό της συντρόφου κάτω από τη ζεστή τους κοιλιά και να παραμείνουν με τον μικρό τους, όσο η μαμά θαλασσοδέρνεται προς αναζήτηση τροφής.

Η φύση, λοιπόν, φαίνεται πως ξεχώρισε τον πιγκουίνο, τον ιππόκαμπο και τον άνθρωπο, να μετέχουν της ξεχωριστής ιδιότητας που ονομάζεται πατέρας και να βιώσουν όλα όσα εκείνη εμπεριέχει: αίσθημα ευθύνης, στοργής, τρυφερότητας, προστασίας για το μικρό τους.

Την επόμενη, λοιπόν, φορά, μπαμπά, που θα σε κάνουν να πιστέψεις ότι η μαμά μπορεί να τα κάνει όλα καλύτερα, να θυμάσαι ότι η φύση σε έχει πριμοδοτήσει αποκλειστικά, αποκλείοντας τα άλλα αρσενικά της, με το ένστικτο να αγαπάς, να μεγαλώνεις και να προστατεύεις το μικρό σου, όπως ακριβώς και η σύντροφός σου.

Κι αν ακόμα γίνεται λόγος πολύς για τις ηρωίδες μητέρες που μπορούν να καταφέρουν σχεδόν τα πάντα, ως μαμάδες, γυναίκες, επαγγελματίες, μη ξεχνάς ότι εσύ θα είσαι πάντα ο αδιαφιλονίκητος ήρωας της υπόθεσης…

Ο ήρωας στα μάτια των παιδιών σου!

 

Υ.Γ Να σας εκμυστηρευθούμε τώρα, πως άπειρες φορές αισθανθήκαμε κι εμείς ανήμπορες μπρος στις απαιτήσεις της νέας μας ζωής και αναρωτηθήκαμε σοβαρά, αν είμαστε ικανές να αναλάβουμε τούτο το δύσκολο ρόλο.
Παρακαλούμε όμως θερμά, αυτό να μείνει μεταξύ μας…

 

 

 

 

 

Πατέρα, πατερούλη, μπαμπά….
διαβάστε περισσότερα