Μήπως πάσχεις από Mumnesia; Η αμνησία των μαμάδων ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μύθος.

Μαμάδες, ψάχνετε συνέχεια το κινητό και τα κλειδιά σας; Έχετε περισσότερες σημειώσεις και υπενθυμίσεις από ό, τι πριν γεννήσετε; Βλέπετε γνωστούς και δε θυμάστε το όνομα τους; Δυσκολεύεστε να θυμηθείτε τι φάγατε τις προηγούμενες ημέρες και τι άλλο έχετε να κάνετε μέσα στην τρέχουσα εβδομάδα;

Αν η απάντηση είναι ναι, τότε ίσως να αντιμετωπίζετε… mumnesia.

Από τότε που έγινες μαμά, ένα πράγμα είναι σίγουρο: Πως συχνά ξεχνάς. Ή… δε θυμάσαι. Όσο και να προσπαθείς. Και τρελένεσαι που συμβαίνει αυτό.

Μην ανησυχείς όμως. Πολλές μανούλες σαν εσένα βιώνουν περιόδους λήθης μετά τον τοκετό. Μάλιστα η κατάσταση αυτή έχει όνομα και είναι γνωστή ως “Mumnesia” ή “μαμαδοαμνησία” ας μας επιτραπεί ο όρος .

Πίσω στο 2008, οι επιστήμονες υποστήριξαν ότι , αντί απλά να είναι μύθος, η «Mumnesia» στηρίζεται πράγματι σε ιατρικά δεδομένα.

Ισχυρίστηκαν ότι ο συνδυασμός της κόπωσης, του στρες και των ορμονικών αλλαγών που συνυπάρχουν μετά τον τοκετό, μπορεί να συμβάλουν στην απώλεια της μνήμης και ότι η κατάσταση θα μπορούσε να αποδοθεί στο γεγονός ότι οι νέες μητέρες κάνουν επίκεντρο την ευημερία του μωρού τους, αποκλείοντας κάθετι άλλο.

Οι ανάγκες του βρέφους τους, αποτελούν τη νούμερο ένα προτεραιότητα και ως εκ τούτου άλλα, λιγότερο σημαντικά θέματα τείνουν να ξεχνιούνται. Μερικές γυναίκες μάλιστα μπορεί να αρχίζουν να βιώνουν αυτές τις περιόδους λήθης και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους.

Επίσης, ως σε κάποιο βαθμό, η απώλεια αυτή της μνήμης, επιτρέπει στις γυναίκες να ξεχάσουν τον πόνο του τοκετού, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό για την επόμενη φορά που η γυναίκα θα μείνει έγκυος ξανά.

Με όλες τις νέες προτεραιότητες της μητρότητας, σε συνδυασμό με τα ήδη υπάρχοντα καθήκοντα, την αϋπνία και την κούραση, δεν αποτελεί έκπληξη το ότι ως νέες μητέρες βιώνετε συχνές εξάρσεις λήθης μετά τη γέννηση των παιδιών σας.

Τι μπορείτε να κάνετε για να πάρετε την κατάσταση στα χέρια σας:
  • Να τρώτε υγιεινά: Προτιμήστε καθαρή λευκή πρωτεΐνη (κοτόπουλο ελεύθερης βοσκής, ψάρι), σύνθετους υδατάνθρακες, και φρούτα και λαχανικά με ισχυρή αντιοξειδωτική δράση. Έτσι το σάκχαρο σας θα παραμένει σταθερό και θα έχετε περισσότερη ευεξία και διαύγεια πνεύματος.
  • Λάβετε ένα ειδικό συμπλήρωμα διατροφής που περιέχει και Ω3 λιπαρά οξέα, όπως το IOFOLEN– τα Ω3 είναι πλέον απαραίτητα και μετά τον τοκετό καθώς τονώνουν την εγκεφαλική λειτουργία και προστατεύουν από την επιλόχειο κατάθλιψη.
  • Πιείτε 8 με 10 ποτήρια καθαρό, φιλτραρισμένο νερό ώστε ο οργανισμός να διατηρεί την απαραίτητη για την ομαλή λειτουργία του ομοιόσταση.
  • Κοιμηθείτε με την πρώτη ευκαιρία ακόμα και αν πρόκειται για έναν δεκάλεπτο υπνάκο.
  • Οργανωθείτε: Σημειώνετε όλα τα σημαντικά σε ένα μόνο ημερολόγιο, και όχι σε διάσπαρτες σημειώσεις εδώ και εκεί. Δημιουργείστε ένα “σταθμό συγκέντρωσης” κάθε τι σημαντικού – του ημερολογίου, του κινητού, των κλειδιών, του πορτοφολιού σας. Έτσι, δε θα αγχώνεστε κάθε φορά που ψάχνετε και θέλετε “εδώ και τώρα” κάτι τόσο σημαντικό.

 

Μήπως πάσχεις από Mumnesia; Η αμνησία των μαμάδων ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μύθος.
διαβάστε περισσότερα

Πατέρα, πατερούλη, μπαμπά….

Αναλογιζόμενη πόσο μελάνι έχει ξοδευτεί για να γραφτούν άρθρα, βιβλία και ημερολόγια, που αφορούν αποκλειστικά και μόνον τις μαμάδες και το ιερό λειτούργημα τους, τους προβληματισμούς, τις σκέψεις και τις ανησυχίες τους, αισθάνομαι πως η πλάστιγγα έχει γείρει ανισότιμα υπέρ μας κι έχει αφήσει τους έρημους πατεράδες, ολίγον τι ριγμένους.

Εντάξει, κάθε περιοδικό, βιβλίο και σάιτ που σέβεται τον εαυτό του, θα αφιερώσει και λίγο χρόνο στους αφανείς συμμάχους της μαμάς, κάτι σαν την καραμελίτσα που δίνουμε στα παιδιά για να μη μυξοκλαίνε, αλλά και πάλι, συγκριτικά, οι μπαμπάδες θα αργήσουν πολύ ακόμα να δρέψουν τις δάφνες που τους αναλογούν, πόσο μάλλον να αναγνωριστούν ισότιμα στο βάθρο με τις μαμάδες.

Δεν ξέρω, πάντως εγώ έτσι αισθάνομαι. Ότι στην προσπάθεια μας να αναδείξουμε την μητρότητα και να της δώσουμε το χώρο που της αξίζει και της αναλογεί, αφήσαμε παραπονεμένους στην άκρη τους αρκετά καλούς πατεράδες, που δίχως αυτούς, ας το παραδεχτούμε, δε θα ήμασταν κι εμείς αρκετά καλές μητέρες. Το ‘αρκετά’ χρησιμοποιείται, γιατί ουσιαστικά είναι ουτοπία να πιστέψουμε ότι μπορούμε να είμαστε τέλειοι γονείς· μακριά από εμάς τέτοιου είδους προβληματικές απαιτήσεις και προσδοκίες.

Για να βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους: οι μαμάδες δε διεκδικούν αποκλειστικά τον τίτλο της ταλαιπωρημένης, κουρασμένης, ορμονικά εξουθενωμένης ύπαρξης.

Ήδη απ’ τον καιρό της εγκυμοσύνης μας, όλοι στέκονταν σούζα στις επιθυμίες μας και συγχωρούσαν αβλεπεί τις παραξενιές μας. Γιατί εμείς ήμασταν εκείνες που βιώναμε, κυριολεκτικά, στο πετσί μας την εμπειρία, εμείς που ταλανιζόμασταν απ’ τις άτιμες ορμόνες που έστηναν πάρτι στο κορμί μας, εμείς που δυσκολευόμασταν τα βράδια να κοιμηθούμε, εμείς που ξεφυσούσαμε να ανεβούμε σκάλες και ανηφόρες, εμείς που δε μας καταλάβαινε κανένας, εμείς που καρπωνόμασταν την θεία ικανότητα της δημιουργίας ζωής, εμείς, εμείς και πάλι Εμείς!

Εμείς, που ίσως πιστέψαμε ότι βρισκόμαστε στην προνομιακή θέση να φέρνουμε ζωές στον κόσμο, που όντως βρισκόμαστε, αλλά ακόμα και χωρίς τη βοήθεια εκείνων! Που ίσως τους παραγκωνίσαμε για λίγο, αφού εμείς χρειαζόμασταν την προσοχή, εμείς κουβαλούσαμε, σαν μοναχικοί οδοιπόροι, τον καρπό της κοιλίας μας, εμείς είχαμε επιτακτική ανάγκη από την προστασία και τη στοργή τους.

Ναι. Η φύση όντως μας προίκισε με κάτι ξεχωριστό, αποκλείοντας ουσιαστικά τους άνδρες από τη βιωματική συμμετοχή στη διαδικασία, αυτό όμως δε σημαίνει πως η περίοδος της εγκυμοσύνης μας δεν ήταν και για εκείνους μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εμπειρία. Όσο και αν πάσχιζαν να φανούν στα μάτια μας ψύχραιμοι και δυνατοί, βίωναν κι εκείνοι με τη σειρά τους, τους τρομερούς φόβους, τα άγχη και τις αγωνίες της νέας μας πραγματικότητας.

Συν, ότι μοιράζονταν την ίδια στέγη με μια έγκυο γυναίκα, που, μεταξύ μας, ξέρουμε από πρώτο χέρι τι κατόρθωμα μεγάλο είναι. Γιατί μια έγκυος γυναίκα δεν είναι, σχεδόν ποτέ, μια απλή, συγκαταβατική γυναίκα, ούτε βέβαια η γυναίκα που ήξερες και αγάπησες κάποτε.

Περνώντας, λοιπόν, κι εκείνοι τις συμπληγάδες της εγκυμοσύνης παρέα μας, με τους δικούς τους χρόνους φυσικά και φιλτράροντας τα πράγματα, αναγκαστικά, διαφορετικά, ήρθαν αντιμέτωποι με τις παραξενιές, τα νεύρα, τα κλάματα και τις περίεργες διαθέσεις μας, χωρίς στην ουσία να μπορούν να διεκδικήσουν και για τους εαυτούς τους, τις ‘ελαφρύνσεις’ και την κατανόηση από τον περίγυρο, της ευαίσθητης φάσης που βίωναν και οι ίδιοι.

Συν, ότι παρέμειναν κομπάρσοι στο σημαντικότερο έργο της ζωής τους, όπου η λαμπερή, απόλυτη, ακαταμάχητη πρωταγωνίστρια υπήρξαμε εμείς. Με λίγα λόγια, κανείς δεν τους έδινε εκείνο το διάστημα και πολύ σημασία· τα φώτα όλα ήταν στραμμένα επάνω μας. Πώς άραγε αισθάνονταν γι’ αυτό; Αναρωτηθήκαμε ποτέ; Όχι.

Και φτάνουμε στην μέρα που έγινε το θαύμα. Ήρθε στον κόσμο το μωρό μας και για μια ακόμα φορά μονοπωλήσαμε, μαζί με εκείνο, το ενδιαφέρον όλων. Στην άκρη, καταϊδρωμένος και πάλι τελευταίος ο νέος μπαμπάς. Άλλωστε τώρα, όπως και πριν, προτεραιότητα έχει η μαμά. Γιατί πάλι οι ορμόνες της θα τα βάλουν μαζί της, πάλι έχει να περάσει μόνη της τα δύσκολα, πάλι εκείνη είναι που χρειάζεται κατανόηση και φροντίδα, άλλωστε ο μπαμπάς άντρας είναι, αλλοίμονο, δεν έχει ανάγκη από τέτοια. Θα τη βρει και μόνος του την άκρη.

Και έρχονται τώρα οι πρώτες μέρες με το νεογέννητο στο σπίτι μας, για να εκτοπίσουν πανηγυρικά κι οριστικά τον μπαμπά-εισβολέα, απ’ την στενή, ισχυρή σχέση που αρχίζουμε να χτίζουμε, λιθαράκι λιθαράκι, με το βρέφος μας, παίρνοντας βέβαια σημαντικό προβάδισμα απ’ τον δεύτερο, λόγω θηλασμού και μυρωδιάς, που αναγνωρίζει σε μας το μωρό μας. Κι εδώ, το φυσικό μας πλεονέκτημα είναι ακαταμάχητο, οπότε με τί όπλα να τα βάλει ο δύσμοιρος πατέρας μαζί μας.

Ακόμα κι αν εκείνος ξενυχτήσει, υποφέρει, κατακουραστεί, σε καμία περίπτωση δεν καταδεχόμαστε να συγκρίνουμε τη θέση μας με τη δική του. Εμείς είμαστε πάντα, μακράν οι ταλαιπωρημένες.

Ο χρόνος, βέβαια, θα κυλήσει και, ευτυχώς, θα λειτουργήσει υπέρ τους. Σταδιακά θα μπουν κι εκείνοι στο παιχνίδι, εμείς θα χαλαρώσουμε λιγάκι, αυτοί θα ξεκινήσουν να συμμετέχουν στις ευχάριστες και μη διαδικασίες, η στρόφιγγα της πατρότητας θα ανοίξει, στην αρχή δειλά και μουδιασμένα, έπειτα ορμητικά, σαν ποτάμι που δε μοιάζει πια να στερεύει.

Θα σταθούν κι εκείνοι έκθαμβοι μπρος στο μεγαλείο της ζωή τους και θα συνειδητοποιήσουν πως το πατρικό τους ένστικτο ενεργοποιείται αυτόματα και σταδιακά κι όλα εκείνα που φοβόντουσαν μέχρι θανάτου, γίνονται πια αβίαστα και φυσικά. Ακριβώς δηλαδή, όπως και σε εμάς.   Αν συμφωνήσουμε πως υπάρχει τελικά αυτό το ένστικτο στις μητέρες, άλλο τόσο υπάρχει και στους πατέρες.

Συχνά μου αρέσει να σκέφτομαι τους πιγκουίνους ή τα ‘αλογάκια της θάλασσας’, τους γνωστούς σε όλους μας ιππόκαμπους. Και στις δυο περιπτώσεις, το λεγόμενο ‘πατρικό ένστικτο’, λειτουργεί περίφημα και είναι πολύ ισχυρό. Οι μεν αρσενικοί ιππόκαμποι, αποτελούν τα μοναδικά πλάσματα στη γη που κυοφορούν και γεννούν τα παιδιά τους, οι δε πιγκουίνοι, αναλαμβάνουν την ευθύνη να κλωσήσουν το αυγό της συντρόφου κάτω από τη ζεστή τους κοιλιά και να παραμείνουν με τον μικρό τους, όσο η μαμά θαλασσοδέρνεται προς αναζήτηση τροφής.

Η φύση, λοιπόν, φαίνεται πως ξεχώρισε τον πιγκουίνο, τον ιππόκαμπο και τον άνθρωπο, να μετέχουν της ξεχωριστής ιδιότητας που ονομάζεται πατέρας και να βιώσουν όλα όσα εκείνη εμπεριέχει: αίσθημα ευθύνης, στοργής, τρυφερότητας, προστασίας για το μικρό τους.

Την επόμενη, λοιπόν, φορά, μπαμπά, που θα σε κάνουν να πιστέψεις ότι η μαμά μπορεί να τα κάνει όλα καλύτερα, να θυμάσαι ότι η φύση σε έχει πριμοδοτήσει αποκλειστικά, αποκλείοντας τα άλλα αρσενικά της, με το ένστικτο να αγαπάς, να μεγαλώνεις και να προστατεύεις το μικρό σου, όπως ακριβώς και η σύντροφός σου.

Κι αν ακόμα γίνεται λόγος πολύς για τις ηρωίδες μητέρες που μπορούν να καταφέρουν σχεδόν τα πάντα, ως μαμάδες, γυναίκες, επαγγελματίες, μη ξεχνάς ότι εσύ θα είσαι πάντα ο αδιαφιλονίκητος ήρωας της υπόθεσης…

Ο ήρωας στα μάτια των παιδιών σου!

 

Υ.Γ Να σας εκμυστηρευθούμε τώρα, πως άπειρες φορές αισθανθήκαμε κι εμείς ανήμπορες μπρος στις απαιτήσεις της νέας μας ζωής και αναρωτηθήκαμε σοβαρά, αν είμαστε ικανές να αναλάβουμε τούτο το δύσκολο ρόλο.
Παρακαλούμε όμως θερμά, αυτό να μείνει μεταξύ μας…

 

 

 

 

 

Πατέρα, πατερούλη, μπαμπά….
διαβάστε περισσότερα