Μήπως το παιδί μου έχει στρες;

 

Με τον όρο στρες συνήθως εννοούμε την πίεση και την ένταση που νιώθουμε όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάποιο πρόβλημα ή δυσκολία και τότε δεν είμαστε σίγουροι για το αν έχουμε τη δύναμη, τις ικανότητες ή ακόμα και το χρόνο για να ανταπεξέλθουμε.

Ένας ακόμη παράγοντας, είναι οι απαιτήσεις που μπορεί να έχουν οι άλλοι από εμάς και εμείς αδυνατούμε ή δεν είμαστε σίγουροι ότι θα τους ικανοποιήσουμε. Πιθανότατα, τότε να νιώσουμε ότι αυτό δεν μας κάνει αποδεκτούς σε μια ομάδα ή ακόμα και στην οικογένειά μας.

Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει επίσης και η κριτική που θα μας ασκηθεί κυρίως εάν δεν τα καταφέρουμε. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ο πυρήνας του στρες βρίσκεται στο ότι θα αποτύχουμε. Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μας κάνει να νιώθουμε λίγοι, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και πολύ συχνά, αν δε εξωτερικεύσουμε αυτά τα άσχημα και έντονα συναισθήματά μας, υπάρχει πιθανότητα να εκδηλώσουμε ψυχοσωματικά προβλήματα.

Το παιδικό στρες είναι ίδιο με των ενηλίκων, με τη διαφορά όμως, ότι ένα παιδί δεν μπορεί να το εκφράσει με τον τρόπο που πιθανόν να το κάνει ένας ενήλικας.

Πολύ συχνά υπάρχει η αντίληψη ότι τα παιδιά ζουν σε ένα πολύ προστατευμένο περιβάλλον και ως εκ τούτου είναι χαρούμενα, ανέμελα και ευτυχισμένα. Έτσι, λανθασμένα πιστεύεται, πως δε γίνεται να υποφέρουν από άγχος, αφού οι ευθύνες για το μεγάλωμα τους και τα προβλήματα ανήκουν στο κόσμο των μεγάλων. ..

Το παιδικό στρες όμως υπάρχει και αυτό γιατί τα παιδιά ανεξαρτήτως ηλικίας είναι δέκτες των μηνυμάτων του περιβάλλοντος στο οποίο μεγαλώνουν.

Πολλές έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά από πολύ νωρίς, ακόμα και από τους πρώτους μήνες της ζωής τους, παρουσιάζουν στρες και αυτό γιατί βιώνουν τη συναισθηματική φόρτιση και το άγχος των γονιών, το οποίο περνάει στα παιδιά ακόμα και από το τρόπο που τα αγγίζουν οι γονείς όταν τα αγκαλιάζουν.

Τα παιδιά πολλές φορές μπορεί να βιώνουν άγχος για διαφορετικούς λόγους ανάλογα με την ηλικία που βρίσκονται. Στη προσχολική ηλικία πιθανοί λόγοι μπορεί να είναι :

  • Εντάσεις και διαφωνίες μεταξύ των γονιών
  • Ο αποχωρισμός από τους γονείς
  • Ο ερχομός ενός νέου μωρού στην οικογένεια
  • Αλλαγές που αφορούν τις συνθήκες ζωής στην οικογένεια π.χ. μία μετακόμιση

Σε αυτή την ηλικία τα παιδιά εκφράζουν το άγχος τους με πολλούς τρόπους, όπως :

  • Έχουν υπερβολικά κλάματα χωρίς προφανή αιτία
  • Διαταραχές ύπνου
  • Επιθετικότητα
  • Συχνές αρρώστιες
  • Προβλήματα με το φαγητό
  • Τρίξιμο δοντιών
  • Νευρικά τικ
  • Νυχτερινή ενούρηση
  • Αλλαγές στη συμπεριφορά του, σωματικές ενοχλήσεις, δυσκολία στη συγκέντρωση και σκαμπανεβάσματα στη συμπεριφορά του.

Έχει παρατηρηθεί ότι ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι γονείς συμβαίνει να προκαλούν άγχος στα παιδιά τους χωρίς να το καταλαβαίνουν. Πώς;  Συνήθως έχοντας υψηλές προσδοκίες από αυτά. Αυτό, στη σχολική ηλικία μεταφράζεται με ένα υπερβολικά φορτωμένο πρόγραμμα δραστηριοτήτων που δεν αφήνει το παιδί να χαλαρώσει. Επίσης, με προσδοκίες και απαιτήσεις που έχουν οι γονείς για το παιδί που δεν ανταποκρίνεται στη ηλικία του και τις ικανότητές του.

Επιπλέον, οι γονείς πρέπει να είναι προσεκτικοί στο τρόπο που συζητάνε μπροστά στα παιδιά τουςθέματα όπως :

  • Αρρώστιες  κάποιου συγγενή
  • Οικονομικά θέματα
  • Διαζύγιο

επειδή τα παιδιά τείνουν  να φορτώνονται τις ανησυχίες των γονιών τους και να αγχώνονται και τα ίδια.

Καλό θα ήταν λοιπόν οι γονείς:

  • Να μοιράζονται με τα παιδιά τους τα ευχάριστα συναισθήματα και τα καλά γεγονότα την εβδομάδας

  • Τα παιδιά χρειάζονται περισσότεροι χρόνο για παιχνίδι στη φύση, να παίξουν με νερό, χώμα, με κάποιο κατοικίδιο

  • Να προγραμματίζουν μια διασκέδαση για όλη την οικογένεια

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όταν είμαστε  εμείς ευχαριστημένοι από την δική μας ζωή αποτελούμε παράδειγμα για τα παιδιά μας και τους προσφέρουμε καλύτερη ποιότητα ζωής. Συχνά οι γονείς κάτω από την πίεση του χρόνου και της κούρασης δεν επικοινωνούν σωστά με τα παιδιά τους και ίσως να καταφεύγουν σε φωνές, αρνητικούς χαρακτηρισμούς και απειλές.

Έτσι το παιδί αναπτύσσει συναισθήματα ντροπής, άγχους και φόβου…

Όλοι οι γονείς θέλουν να μεγαλώσουν παιδιά ευτυχισμένα, υπεύθυνα, καλούς μαθητές με καλούς τρόπους συμπεριφοράς. Αυτό όμως που πρέπει να κάνουν οι γονείς για να αναθρέψουν συναισθηματικά υγιή παιδιά είναι πρώτα από όλα να διαχειρίζονται οι ίδιοι τα συναισθήματά τους.

Τα παιδιά σε όποια ηλικία και εάν βρίσκονται χρειάζονται από τους γονείς την άνευ όρων αποδοχή και την αίσθηση ότι τα εκτιμούν πρώτα από όλα για αυτό που είναι κι έπειτα για αυτό που κάνουν.

 

 

Μήπως το παιδί μου έχει στρες;
διαβάστε περισσότερα

Να σου συστήσω το μπαμπά σου!

Και να λοιπόν που έρχεται μια στιγμή, ανάμεσα στους έξι και τους εννέα μήνες που, μετά από μια περίοδο μέλιτος ανάμεσα στο βρέφος και τη μητέρα, ο πατέρας καλείται να πάρει ενεργό μέρος στο μεγάλωμα του παιδιού!

Ο πατέρας, σαφώς, ξεκινά να μαθαίνει τον ρόλο του επιτόπου, από τη στιγμή της γέννησης, όπως και η μητέρα, προσαρμόζοντας τη συμπεριφορά του και τους ρυθμούς του σε αυτούς του μωρού. Έτσι μαθαίνει για την ικανότητα του να ανταποκρίνεται και να φροντίζει.

Οι συμπεριφορές που το μωρό απευθύνει αποκλειστικά απέναντί στον πατέρα του, τον κάνουν να αισθάνεται σημαντικός και τον επιβεβαιώνουν στον ρόλο του.

Η λεγόμενη πατρική λειτουργία, διαμορφώνεται περνώντας περίπου από τα ίδια στάδια με τη μητέρα. Και οι δύο γονείς καλούνται να αναπτύξουν ικανότητες φροντιστή, καθώς ανταποκρίνονται στα μη λεκτικά σήματα του βρέφους και αλληλεπιδρούν μαζί του, συγκεκριμένα όμως η πατρική λειτουργία αφορά στους κανόνες και τα πρέπει που επιβάλλονται!

Ο πατέρας, κυρίως, καλείται να βοηθήσει το παιδί του και να το στηρίξει, στην πορεία του προς την ανεξαρτησία! Το βρέφος δεν θα μείνει για πάντα βρέφος, και ο πατέρας δεν θα εμφανιστεί ξαφνικά στη ζωή του. Καθώς το μωρό σας αναπτύσσεται σε νήπιο και έπειτα σε μικρό παιδί, αυξάνει ο πλούτος των λεπτομερειών και παράλληλα ο δεσμός ανάμεσα στον πατέρα και τη μητέρα μπορεί να γίνει ακόμα πιο δυνατός.

Ο πατέρας χρειάζεται στο σπίτι για να βοηθάει τη μητέρα να νιώθει σωματική και ψυχική πλήρωση και τονίζει πως η παρουσία του παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο μεγάλωμά του μωρού.

Το παιδί είναι εξαιρετικά ευαίσθητο στις σχέσεις των γονιών και αν όλα είναι καλά ανάμεσά τους, βρίσκει τη ζωή ευκολότερη και είναι πιο ικανοποιημένο και πολύ πιο ήρεμο! Η σεξουαλική ένωση του πατέρα και της μητέρας αποτελεί ένα στέρεο γεγονός για το βρέφος. Μεγαλώνοντας θα του επιτραπεί να τον βιώσει ως έναν αντίπαλο που μπορεί να του εναντιώνεται αλλά και ένα φυσικό στήριγμα που χρειάζεται για να λύσει το πρόβλημα της τριγωνικής σχέσης.

Ο πατέρας χρειάζεται για να συμπαρασταθεί ηθικά στη μητέρα και να στηρίξει το κύρος της, να αντιπροσωπεύσει το νόμο και την τάξη. Μερικές φορές βλέπουμε ένα παιδί ( δεν έχει σημασία αν είναι αγόρι ή κορίτσι) να χτυπά ή να κλωτσά τη μητέρα του και σκεφτόμαστε πως αν ο πατέρας βρισκόταν μπροστά να την υποστηρίξει, το παιδί θα επιθυμούσε να στραφεί εναντίον του αλλά μάλλον, αν σαν πατρική φιγούρα είναι σταθερός μέσα στον ψυχικό κόσμο του παιδιού, το δεύτερο δεν θα επιχειρούσε το παραμικρό.

Ένα από τα καθήκοντα του πατέρα προς τα παιδιά του είναι να υπάρχει ενεργά στη ζωή των παιδιών. Είναι φυσικό και αναγκαίο τα παιδιά να εξιδανικεύσουν τον πατέρα τους αλλά και να έχουν την ευκαιρία να παίζουν και να συζητούν μαζί του.

Η συμμετοχή του πατέρα δεν είναι σημαντική μόνο για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού αλλά και για την ψυχοσεξουαλική! Αν ο πατέρας και η μητέρα είναι ευτυχισμένοι μεταξύ τους τα παιδιά του δε θα αισθανθούν πως ανταγωνίζονται το δεσμό των γονιών.

Το παιδί γεννιέται γιατί ο μπαμπάς και η μαμά ήρθαν κοντά… για να παραμείνει στη ζωή μέσα σε ένα υγιές περιβάλλον, και από τη στιγμή που οι γονείς έχουν συνειδητά αποφασίσει να είναι μαζί σαν ζευγάρι, θα πρέπει να είναι και οι δύο παρόντες και να βοηθούν ο ένας τον άλλον.

Αισθάνομαι πως είναι σημαντικό να τονίσω πως το κατά πόσο ο πατέρας πετυχαίνει να έρθει κοντά με το βρέφος, κάτω από φυσιολογικές συνθήκες εξαρτάται σε μεγάλο μέρος από το τι κάνει για αυτό η μητέρα.

Η σημαντική βοήθεια που μπορεί να δώσει η μητέρα στον πατέρα είναι να τον βοηθήσει να γνωριστεί με το παιδί και σίγουρα δεν είναι στο χέρι της να κάνει τη σχέση τους μια πλούσια σχέση, μιας και αυτό εξαρτάται καθαρά από τον πατέρα, αλλά, τις περισσότερες φορές, είναι στο χέρι της να επιτρέψει, να εμποδίσει η να καταστρέψει μια τέτοια σχέση!

 

Να σου συστήσω το μπαμπά σου!
διαβάστε περισσότερα